Logo
 
Nederlands
Blog
Corona PDF Print E-mail
zondag, 15 maart 2020 20:05

Hallo allen,

Ook in de VS is het coronovirus (COVID-19) toegeslagen en afgelopen week is in Alabama is het eerste geval bekend geworden. Waarschijnlijk zijn er al veel en veel meer gevallen hier want er wordt niet veel getest zoals in andere landen. Het is lentevakantie aankomende week, maar die is met een week verlengt voor studenten zodat de docenten een week extra hebben om online klassenmateriaal te maken voor zover mogelijk voor de rest van het semester (eind maart, april tot begin mei). Ik geef momenteel geen les, dus ik word geacht om na de vakantie van aankomende week weer aan het werk te gaan, wat ik ook vanuit huis kan doen overigens want er is genoeg onderzoek te doen en genoeg op te schrijven. Het zal dus enorm rustig zijn op de campus tot eind augustus, wanneer het herfstsemester begint en alle klassen weer normaal aan kunnen vangen hopelijk. Ook mogen we niet meer reizen voor universiteitsdoeleinden, zowel naar het buitenland als binnen de VS. Bovendien zijn alle niet essentiële bijeenkomsten afgelast, tenzij je speciale toestemming krijgt. Net zoals in Nederland is men hier in de supermarkten aan het hamsteren geslagen overigens, maar alles is nog wel verkrijgbaar voorlopig.

De afgelopen twee weken ben ik naar het werk of op veldwerk geweest gedurende sommige dagen. Zo heb ik met museumdirecteur John Friel de noordrand van de campus verkend voor fossielen. En ja hoor, we vonden diverse plantenfossielen van ca. 320 miljoen jaar oud in voornamelijk zandsteen. Bij mijn weten ligt hier nog niets van in de museumcollectie, maar ik heb een aantal fossielen meegenomen. Het expositiegedeelte van het museum gaat enigszins veranderen, want ik ga samen met collega’s een nieuwe expositie maken over fossielen gevonden op en rondom het landgoed van 52 hectare dat ik momenteel beheer. Daar ben ik afgelopen week nog geweest met een aantal fossielenverzamelaars, met een aantal mooie vondsten als resultaat. Eén verzamelaar nam nog een mooi aantal fossiele tienpotigen mee voor een donatie aan de museumcollectie. Geweldig!

alt

Fossielen zoeken in Harrell Station in Alabama.

Anderhalve week geleden was er nog iets leuks gaande voor mijn werk. Ik mocht voor de camera vertellen over fossielen afgebeeld in een bronzen panel over het verre verleden van Alabama. Er zijn er nog 15 over Alabama gemaakt naar aanleiding van het 200-jarig bestaan van Alabama (zie hier voor een korte preview). Heb voor mijn kleine gedeelte daarom diverse fossielen van de museumcollectie meegenomen die ook in beeld komen. Later in het jaar meer daarover.

alt

Fossielen die gebruikt zijn voor de opname inclusief een kaakgedeelte van een mosasaurus (rechtsboven) en een tand van een fossiele walvis (linksboven).

Tenslotte mag ik een tijd langer in de VS blijven en werken. Mijn nieuwe verblijfsvergunning (groene kaart) is in de brievenbus gevallen. Personeelszaken van de universiteit wilde deze kaart ook zien en dus kan ik weer een decennium door met werk hier! Het heeft veel werk en geld gekost en we moesten even wachten (15 maanden), maar gelukkig is het goed gekomen.

Tot over twee weken met ongetwijfeld meer nieuws over de situatie hier.

Adiël

 

 
Mississippi PDF Print E-mail
zondag, 01 maart 2020 20:26

Ha allen,

Inmiddels ben ik alweer drie maanden aan de nieuwe baan begonnen. Directe collega’s op de universiteit heb ik nu allemaal ontmoet, maar dat geldt niet voor collega’s elders in Alabama. Zo heb ik anderhalve week geleden twee nieuwe mensen mogen ontmoeten. Beiden zijn ook paleontologen die al decennia in Alabama werken en dus enorm veel kennis hebben van de lokale geologie en paleontologie.

Door het enorm regenachtige weer zijn sommige vindplaatsen niet beschikbaar momenteel omdat de waterstanden van de rivier te hoog zijn, omdat het regent, of omdat het te drassig/glad is om veldwerk te doen. Daar had ik in Californië in de zomer geen last van en in Florida was dat geen probleem in het winterseizoen. Hier zal je altijd met een schuin oog naar het weer moeten kijken alvorens erop uit te trekken.

Gelukkig was die mogelijkheid er wel afgelopen dinsdag. In Mississippi ben ik samen met een ervaren fossielenverzamelaar naar twee vindplaatsen geweest op een droge dag. Toch was het nog glad van de regen in de dagen ervoor. Het was zelfs zo drassig dat de pickup niet weg konden rijden zonder de vierwielaandrijving te activeren! We hebben een mooi aantal fossielen gevonden die in de museumcollectie komen te liggen, zoals schelpen, krabben, haaientanden en schildpaddenresten.

De dag ervoor was ik al in de buurt want ik was uitgenodigd om een praatje te geven aan de University of Mississippi in Oxford. Het was drie uur rijden en aangezien het praatje al om het middaguur begon, ben ik vroeg vertrokken. Erg regenachtig onderweg! Praatje ging goed en het was ook leuk om Hasanthi Widanagamage weer eens te zien na vele jaren. Zij was net zoals ik met haar promotiestudie bezig in Ohio jaren geleden. Zij werkt daar al een aantal jaren. In de namiddag heb ik nog even de campus rondgelopen. De studenten hebben niet te klagen daar want het is mooi daar!

alt

Hasanthi geeft nu vooral veel les aan de University of Mississippi.

alt

Eén van de mooie gebouwen op de campus van de University of Mississippi.

De rest van de week ben ik thuisgebleven vanwege een flinke verkoudheid. Wel heb ik werkzaamheden vanuit huis kunnen verrichten gelukkig. Zo ben ik aan een aantal dingen toegekomen die normaal gesproken niet aan toekom als ik op mijn kantoor ben. Ieder nadeel…..

Tot over twee weken, wanneer de lentevakantie inmiddels is begonnen,

Adiël

Laatst aangepast op zondag, 01 maart 2020 20:32
 
veldwerk in Mississippi PDF Print E-mail
maandag, 17 februari 2020 02:16

Ha,

Welkom iedereen bij dit nieuwe blog! Zondag voor een week geleden zijn Cristina en ik fossielen wezen zoeken in de Mississippi. Met de pickup van het museum zijn we in de ochtend vertrokken op deze stralende dag. Op de vindplaats aangekomen enkele uren later kwamen we twee fossielenzoekers tegen die ook mee waren naar de Harrell Station vindplaats (zie vorige blog). Het duurde niet lang voordat we de eerste fossielen van Krijt ouderdom zagen liggen en niet veel later kwamen ook de eerste fossiele krabben tevoorschijn uit de zandige sedimenten. Naast krabben lagen ook er ook vooral schelpen, haaientanden en vissengehoorbeentjes voor het oprapen. De gevonden fossielen heb ik afgelopen weken gewassen in mijn laboratorium en zijn nu klaar om verder te identificeren. Ze komen uiteraard in de museumcollectie te liggen. Naar die vindplaats ga ik zeker nog vaker naar toe, want we hebben bijzonder weinig fossielen van deze vindplaats in onze museumcollectie. De hoop is dat de gevonden fossielen gebruikt gaan worden voor onderzoek en ik heb zeker een aantal ideeën daarvoor. Eerst moet er echter meer materiaal verzameld worden.

alt

Een mooie fossiele krab ligt te wachten om verzameld te worden.

Een andere leuke gebeurtenis van de afgelopen weken was Darwin dag op de 12e. Het Alabama Museum of Natural History had tezamen met andere organisaties op de campus een avondprogramma op poten gezet om de geboortedag van de geleerde Charles Darwin te vieren. Er waren enkele praatjes en een heel aantal tafels met informatie over biologie, antropologie en geologie. Leuk en nuttig om een aantal mensen zo te leren kennen!

alt

Darwin wilde geen praatje maken, maar was wel aanwezig. Foto: John Friel

Of de komende herfst of in het lentesemester van 2021 ga ik weer eens lesgeven, wat ik contractueel eens per jaar ga doen. Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik een volledige klas heb gedaan (lente 2015), maar het is net fietsen toch. De mogelijkheden voor dit vak binnen de universiteit ben ik nu aan het verkennen en ik heb al met diverse mensen gesproken. Mogelijkheden wat betreft bij welke faculteit of college van de universiteit ik kan lesgeven en welke vakken opties zijn. Later meer daarover in de komende periode.

Over twee weken ben ik er weer met een blog. Ik kijk vooral uit naar een praatje dat ik mag geven bij de University of Mississippi in de plaats Oxford. Een bekende van me die ook promovendus was in Kent, Ohio, een lange tijd geleden alweer, geeft daar nu les. Een mooie gelegenheid om bij te praten, maar ook om enkele andere paleontologen te leren kennen.

Tot later,

Adiël

 
veldwerkje en museumbezoek PDF Print E-mail
maandag, 03 februari 2020 01:34

Hallo allen,

De tweede maand in deze nieuwe baan zit er alweer op! Afgelopen weken heb ik diverse bijeenkomsten gehad met mensen hier op de universiteit zodat je collega’s beter leert kennen na Martin Luther King dag op maandag de 20e januari. De week erop was nog een stukje intensiever wat mij betreft; tenslotte waren er vijf dagen in die week, maar ben ook deels in het weekend bezig geweest. Afgelopen maandag ben ik met collectiemanager (en buurvrouw) Mary Beth naar het McWane Science Center geweest. Daar heeft collegapaleontoloog Jun Ebersole ons een mooie rondleiding gegeven in het museum en in de fossielencollectie. Goed om gezien te hebben, want een aantal fossielen kan ik zeker gebruiken voor onderzoek. Hij komt later deze maand naar ons toe.

De dag erop ben ik met collega’s (inclusief mediamensen) en fossielenverzamelaars naar Harrell Station Paleontological Site geweest, anderhalf uur ten zuiden van de universiteit. Dat landgoed van 52 hectare is in 1991 gekocht door de University of Alabama en bestaat uit bos en ontsloten kalksteen van ca. 82 miljoen jaar oud. In de kalken zijn veel gewervelde en ongewervelde fossielen te vinden, inclusief resten van fossiele haaien (tanden met name), schildpadden, mosasaurussen, vissen, schelpen, zee-egels, kreeftachtigen en nog veel meer. Er is al onderzoek aan gedaan, met name aan de gewervelden, maar er is nog veel te doen en zeker ook aan de ongewervelde fossielen. Op dit moment ben ik de land manager van dat gebied met de sleutels en codes voor de sloten. Zo nu en dan zal ik er naar toe gaan om fossielen te zoeken of om anderen toegang te verlenen voor een klas of onderzoek. De gevonden fossielen komen in principe in het museum te liggen en kunnen door iedereen bestudeerd worden.

alt

alt

Harrell Station Paleontological Site, met kalkstenen en zelfs een coyote die we in de verte zagen.

Verder ga ik door het met begeleiden van studenten die foto’s maken van fossielen die uiteindelijk online komen zodat iedereen ze kan gebruiken. Deze maandag begint een tweede studente hiermee. Ik kom meer en meer toe aan onderzoek en ik maak er ook meer tijd voor. Anderhalve week geleden kreeg ik een goed bericht over een artikel dat nagekeken is door specialisten. De reviews van het verhaal over krabben uit de Jura en Krijt tijdperken waren positief. Het is aan mij en m’n collega’s om het nu te reviseren, waarna het mogelijk geaccepteerd wordt voor publikatie. Dat onderzoek komt deels voort uit de reis naar Wenen in de zomer van 2017, waar ik een deel van de bestudeerde krabben heb gezien en geselecteerd voor nader onderzoek. Het is vooral een taxonomisch verhaal.

Onderzoek vergt geld en daarom moet er zo nu en dan een beursvoorstel verzonden worden. Gisteren heb ik er weer eens eentje verzonden. Daar hoor ik in mei meer over, met hopelijk goed nieuws.

Tot over twee weken!

Adiël

 

 
praatje in Birmingham PDF Print E-mail
maandag, 20 januari 2020 00:57

Hallo allemaal,

De eerste twee volle weken werken voor het nieuwe jaar zitten er weer op! Mijn kantoor is nu redelijk op orde nu al mijn literatuur gesorteerd en opgeborgen is. In de labruimtes die ik overzie moet nog een hoop gebeuren, maar dat komt later dit jaar. Ook in de fossielencollectie is er veel werk te verzetten. Eén belangrijk doel voor dit kalenderjaar is het nemen van foto’s van duizenden fossiele ongewervelden. Dit naar aanleiding van een geldbeurs van het Institute of Museum and Library Services (IMLS) die een aantal jaren geleden binnengehaald is door mijn voorganger hier. Hij vond niet snel daarna een nieuwe baan en nu is het aan mij om dit project af te ronden. Anderhalve week geleden is een masterstudent in museumstudies begonnen hiermee, wat hier op Twitter kort te zien is. In de toekomst kunnen al deze foto’s door iedereen gebruikt worden. Hoe dan ook, aan het eind van de maand hebben we een redelijk idee hoeveel tijd erin gestoken moet worden om het allemaal af te krijgen.

alt

Vlak bij ons is het Arboretum, een soort natuurpark met een tuin. Het is hier echt winter zo nu en dan. Met een das hebben we hier vandaag gelopen.

Een andere bijzondere gebeurtenis van de afgelopen twee weken was een praatje voor de Alabama Paleontological Society op maandag de 6e januari in Birmingham. Het was een leuk om het praatje te geven over fossiele tienpotigen en ik heb een aantal enthousiaste fossielenverzamelaar ontmoet. Heb ook een aantal mooie, nieuw-verzamelde of geprepareerde fossielen mogen zien. Een aantal fossielen is zelfs gedoneerd aan het Alabama Museum of Natural History. Het is mooi om te zien dat een aantal mensen erg bereid is om de wetenschap te helpen. Een aantal uur voor dit praatje ben ik nog bij een fossielenverzamelaarster op geweest die een aantal mooie plantenfossielen en schelpen had gevonden. Die komen ook in het Alabama Museum of Natural History te liggen.

Ten opzichte van mijn postdoc posities in Florida en Californië heb ik veel meer verantwoordelijkheden en ook veel meer bijeenkomsten. De eerste volle week in januari had ik er bijvoorbeeld zeven. Zo gaan de dagen vrij snel voorbij! Dat geld inmiddels ook voor Cristina die nu elke dag in de ochtend lesgeeft, in aardgeschiedenis en een andere klas over oude literatuur (Plato etc.).

Net zoals in Florida kan het hier soms flink stormen, zoals bijvoorbeeld een week geleden op zaterdag. Het stormde zelfs zo erg dat enig water onder de deur doorkwam! Gelukkig viel de wind relatief mee hier ter plaatse (geen omgevallen bomen). Dezelfde storm heeft een uurtje ten westen van ons een tornado met dodelijke gevolgen veroorzaakt! We hebben geluk gehad hier dus.

Tot over twee weken met meer nieuws.

Hartelijke groeten,

Adiël

 
kerst in Kansas PDF Print E-mail
zondag, 05 januari 2020 19:46

Hallo iedereen,

Daar ben ik weer na twee weken. We zijn vooral in Kansas geweest voor de feestdagen, om daar de kerst te vieren met de ouders van Cristina. De reis van 14 uur rijden daarheen is zonder problemen verlopen en we hebben eenmaal overnacht in Arkansas. We rijden liever niet in het donker als dat niet nodig is en bovendien is een dagje rijden van 14 uur bijna niet te doen. Het laatste stuk naar Kansas was letterlijk 270 km rechtdoor over voornamelijk vlakke wegen. Ogen dicht (of zal ik verstand op 0 zeggen). smiley

Een aantal dagen na aankomst was het kerst met stralend weer (15 graden en zon!). Dat is wel eens anders geweest met sneeuw en vriezen. Heb een aantal leuke dingen gekregen voor kerst zoals een vogelboekje van Alabama! Die ga ik zeker gebruiken, want er zijn veel vogels te zien in de hele staat. De dag erna, toen het een stuk kouder was, zijn Ross, Cristina en ik richting Scott City gereden. Daar was een fossielenvindplaats van Krijt ouderdom op privéterrein. Tegen betaling mochten we daar een dagje zoeken. Waar het eerst nog mistig en koud (5 graden) was tot zelfs even na het middaguur, daar werd het zonnig en warm in de middag. Er waren minder tanden dan verwacht, maar meer botten daarentegen. We vonden vooral wervels van vissen en enkele tanden van een vis en haaien. Er was zelfs een klein museumpje waar we enkele vondsten van het verleden konden zien. Gelukkig hebben we weinig vertraging opgelopen de rest van de dag. Immers, de autosleutels bleken even kwijt te zijn voor vertrek, maar die vonden we gelukkig snel terug!

alt

Een goed kerstdiner!

Voordat we teruggingen naar Alabama hebben we enkele meubelstukken mogen meenemen voor ons huurhuis, inclusief onder meer een tafel of twee en een kastje. De volgepakte auto reed desondanks met een redelijk goed verbruik. Op de terugweg was het weer zelfs beter dan op de heenweg. Zo kwamen we de 31e december, na even gestopt te zijn bij een oude vindplaats voor fossielen in Mississippi (eigenlijk helemaal overgroeid), weer aan in Tuscaloosa. De 1e had ik nog een vrij dag die we deels besteed hebben om ons huis meer op orde te krijgen. De 2e en 3e ben ik weer aan de slag geweest. Ik ben meegereden met mijn collega Mary Beth, die een paar huizen verderop woont. Volgende week gaan we met onze eigen auto naar het werk. Cristina begint namelijk deze week met lesgeven van twee klassen.

Tot over twee weken!

Groeten,

Adiël

 

 

Laatst aangepast op zondag, 05 januari 2020 19:48
 
Nieuwe baan begonnen PDF Print E-mail
maandag, 23 december 2019 04:16

Hallo iedereen en welkom bij het laatste blogje van dit kalenderjaar!

Inmiddels heb ik er drie volle werkweken opzitten als curator paleontologie aan de University of Alabama. De eerste week moest ik even wennen aan werken en natuurlijk aan de grote stroom van informatie die er op me af kwam, maar na de eerste week was ik een stuk minder moe in de avonden. In de eerste weken ben ik vooral bezig geweest met veel te leren over de fossielencollectie, allerlei papierwerk invullen zoals voor onze nieuwe zorgverzekering, bijeenkomsten bijwonen en veel mensen leren kennen. Dat zijn mensen in hetzelfde gebouw van dezelfde faculteit (Department of Museum Research and Collections) en de geologische dienst van Alabama, maar ook mensen van de faculteit Geologie in een ander gebouw. De mensen zijn bijzonder aardig en behulpzaam hier! Aan onderzoek doen aan de fossielen in de collectie en projecten die al in Berkeley waren begonnen is nog niet veel gekomen in de afgelopen drie weken, maar dat gaat zeker veranderen volgend jaar.

alt

Afgelopen week heb ik de president van de universiteit kort mogen ontmoeten. Het was open huis voor werknemers in zijn huis uit de 19e eeuw.

De fossielencollectie waar ik nu verantwoordelijk voor ben bestaat uit veel vertebratenfossielen (vooral mosasauriërs oftewel ‘maashagedissen’, haaien, vissen en schildpadden), veel ongewervelden (vooral schelpen), diverse fossiele planten en loopsporen van verschillende beesten. Er is ontzettend veel te doen in de collectie qua beheer en in een later stadium ook onderzoek. Een geldbeursje voor collectiebeheer dat al in 2017 binnengesleept was door mijn voorganger Dana Ehret, is nog niet helemaal op en bovendien zijn een deel van de voorgestelde werkzaamheden nog gaande. Hier ben ik alvast mee begonnen, en volgend jaar zal dit verder worden afgemaakt in samenwerking van collega’s en studenten. Er moet ook veel werk verzet worden om meer fossielen in een online database te krijgen, zodat meer mensen weten hoeveel en welke fossielen we precies hebben zodat ze (nog) meer gebruikt gaan worden voor onderzoek, onderwijs en andere activiteiten. Daarnaast heb ik becijferd hoe de collectie precies is gebruikt in de afgelopen tien jaar. Dat geeft tevens een goed beeld wat nog allemaal gedaan kan worden. Mijn website van de University of Alabama staat inmiddels ook online

Daarnaast heb ik mijn kantoor ingericht, want er stonden alleen een aantal boekenkasten. Ik ben vooral naar University Surplus geweest voorlopig, waar veel kantoorspullen staan die andere mensen op de universiteit niet meer gebruiken omdat ze elders werk hebben gevonden, met pensioen zijn gegaan, etc. Daar zitten soms bijzonder goede spullen bij! Wat te denken van een zo goed als nieuw bureau, stoelen en kasten. Zo is mijn kantoor al bijna ingericht zoals ik het graag zou willen.

alt

Nieuwe bureau staat inmiddels in het kantoor. Ik heb maar liefst twee ramen in mijn kantoor!

In een ruime week voordat ik aan het werk moest, zijn we lang niet klaargekomen om ons huishuis helemaal in te richten. Een aantal weken verder hebben we nu bijna alles gekocht van een winkel dichtbij ons in de buurt. We hebben nu afdoende kasten, stoelen en nieuwe matrassen. Er staan nog veel ongeopende dozen, maar nu kunnen we eindelijk doorpakken. Volgend jaar hoop ik een foto online zetten als het eenmaal redelijk op orde is.

Inmiddels zijn de laatste artikelen van dit jaar gepubliceerd. Dit betreffen twee artikelen over ongewervelde fossielen uit Winterswijk (kreeftachtigen en andere ongewervelden), en een artikel over fossiele schelpen en een garnaal uit Peru. Allemaal in het Engels, maar bij de twee artikelen over Winterswijk zit een Nederlandse samenvatting bij.

Op moment van schrijven zijn we in Kansas, want de afgelopen twee dagen zijn we met de auto van Tuscaloosa, Alabama, naar Pratt, Kansas, gereden. Een uurtje of 14 rijden was dat. Gelukkig hoefden we dit jaar niet met het vliegtuig zoals bijna elk jaar hiervoor vanaf 2009.

Rest mij nog iedereen een goede kerst, uiteinde van het jaar en een gezond 2020 te wensen!

Groeten,

Adiël

 

Laatst aangepast op maandag, 23 december 2019 04:23
 
nieuwe woonplaats PDF Print E-mail
maandag, 09 december 2019 01:33

Hallo allemaal,

Voor de laatste blog was ik gebleven bij de aankomst terug in de VS in Minnesota. Diezelfde avond na een deel van onze spullen opgehaald te hebben bij de zus van Cristina hebben we getracht naar het zuiden te rijden. Helaas kwamen we stil te staan langs de kant van de weg en wel tot tweemaal toe in een weertje van -14 graden buiten. We zijn uiteindelijk weggesleept naar een hotel, ook nadat we in een politieauto hebben mogen zitten om op te warmen. De dynamo van de auto bleek stuk te zijn en daarnaast moesten ook alle banden nog vervangen worden zo bleek een dag later. Waar we op een voorspoedige reis hadden gehoopt, zeker omdat we aan ons laatste, relatief makkelijke stuk door de VS bezig waren, viel dat plan in het water. Kilo’s met muntgeld armer zijn we toch in Pratt, Kansas, aangekomen bij de ouders van Cristina. Hier zijn we voor een dag of vijf geweest. Daar hebben we de laatste voorbereidingen getroffen om naar Tuscaloosa, Alabama te gaan. De kapper daar was zonder meer een avontuur (vraag me het maar eens). Het bijkomen van al het reizen inclusief de jetlag is prima gelukt, maar ik heb ook het nodige werk verzet voor de baan in Berkeley.

Dinsdag de 19e was het tijd om afscheid te nemen voor een maandje (het is zo weer kerst tenslotte!) om vervolgens met één overnachting bij ons nieuwe huurhuis aan te komen. De eerste nacht op onze luchtbedden was een beetje koud, want onze spullen waren er nog niet én de verwarming bleek nog niet te werken. Dat veranderde een dag later en de dag erop is ook het warme water gaan werken. Verder zijn er nog een aantal kleinere reparaties in de douch en WC uitgevoerd zodat we weinig grote problemen meer hebben. Op de 21e werd een kubus met onze spullen netjes afgeleverd, precies bij onze voordeur. Dat is nog eens eventjes wat anders dan in Californië, waar we mensen moesten inhuren om onze spullen kilometers verderop af te komen halen in 2016! Na een tijd opgeslagen te zijn in Oakland, Californië, bleek dat bijna al onze spullen onbeschadigd over zijn gekomen. Dat geld zeker voor de duurdere dingen gelukkig!

alt

Ons nieuwe huurhuis voor in ieder geval het komende halfjaar.

alt

Deze man bracht onze spullen met een ABF vrachtwagen (op de achtergrond) en deze geavanceerde heftruck.

In Californië hebben we veel spullen verkocht, waardoor alles dus in slechts één kubus paste. In de volgende tien dagen zijn we daarom flink op pad gegaan om een aantal meubelen te kopen in de winkels of online. Op moment van schrijven zijn we daar nog niet mee klaar, maar er staat inmiddels al veel in ons huurhuis. Het is overigens ook best leuk om zo de stad een beetje te leren kennen en tegelijk nuttig bezig te zijn. Ook al staan er nu nog een aantal dozen, we kunnen ons inmiddels goed redden hier. Ons nieuwe huurhuis heeft drie slaapkamers, een grote keuken en een woonkamer. Het is een vrijstaand huis langs een doodlopende weg en we kijken voornamelijk uit op een grasland met daarachter bomen. Lekker rustig vergeleken met ons appartement in Albany. Inmiddels hebben we ook beiden een rijbewijs van Alabama én een nummerplaat. Over twee weken meer over de eerste twee weken op mijn nieuwe werk.

Doei,

Adiël

 
Reis Europa en Egypte PDF Print E-mail
woensdag, 20 november 2019 04:53

Ha!

In de laatste blog had ik het al over een internationale reis. Pas in Minnesota hebben we besloten om een cultuurhistorische reis te maken en ook Nederland aan te doen. Waar naar toe? Ten eerste naar Nederland. Daarvandaan zijn we achtereenvolgens naar Italië, Griekenland en Egypte gereisd. De eerste paar dagen in Nederland was het even aanpassen aan de nieuwe tijdszone. Zo heb ik de kleine neefjes weer mogen zien en ook alle gezinsleden, onder meer op de verjaardag van broer Bernie. De volgende dag op de 18e heeft mijn vader ons weggebracht naar Eindhoven om het vliegtuig te pakken naar Napels. We zijn drie nachten in Ercolano verbleven in een erg goede Airbnb met ontbijt. De volgende dag de beroemde Vesuvius berg op met eerst de bus en later te voet voor het laatste deel. Deze vulkaan heeft in 79 n.Chr. Pompei en Herculaneum bedolven onder een laag puin, as en modder. Al sinds 1944 is deze vulkaan rustig, maar hij wordt flink in de gaten gehouden. De vulkaan is zelfs goed te zien in het centrum van Napels tientallen kilometers weg. Een bezoek aan deze licht dampende reus was indrukwekkend, maar de bestemming daarna evenzo. Pompei was echt een stad tot de grote uitbarsting. We hebben bij lange na niet alles kunnen zien in een halve dag tot de zon onder ging. Je kan er makkelijk een dagje rondlopen in deze soms goed bewaarde ruïnes uit de Romeinse tijd. De volgende dag zijn we grote stad Napels in geweest met de trein. Het National Archeological Museum was zeer de moeite waard met de vele beelden uit de Romeinse tijd, maar vooral ook de mozaïeken uit Pompei en Herculaneum zijn me bijgebleven. Niet ver daarvandaan was het Museo Cappella Sansevero met drie schitterende beeldhouwwerken, waar helaas geen foto’s van mochten worden gemaakt. Enkele mensen probeerden het toch. Daarna zijn we naar het bekende Piazza del Plebiscito gelopen en daar de dag afgesloten. In de ochtend, voordat we de trein naar Florence hebben genomen, zijn we met al onze bagage naar het eveneens bedolven Romeinse dorpje Herculaneum gelopen. Een stuk kleiner dan Pompei, maar beter bewaard. Het meest indrukwekkende waren de tientallen skeletten van mensen die tevergeefs probeerden te schuilen in de haven destijds. 

De veel te dure trein naar Florence hebben we in de middag gepakt. Snel was het wel met topsnelheden tegen de 300 km/u aan. Er was te weinig tijd om nog iets te doen die dag. Dat gold uiteraard niet voor de dag erop. Het was kunstmuseum- en paleisdag met de Uffizi Gallery en het (paleis) Palazzo Vecchio, gelegen aan het met beelden versierde (plein) Piazza della Signoria. Schitterende beelden en sommige schilderijen waren te zien in de eerste locatie, waaronder enige werken van Rembrandt (welk museum heeft ze niet ;)). Toch was een schild met een groen gezicht erop geschilderd het mooiste werk m.i. samen met een schilderij van een ijzermijn. In het paleis was het uitzicht op de dom verderop in de stad eigenlijk het mooiste, vreemd genoeg voor een mooie paleis dat met bladgoud overgoten was. Daarna zijn we naar het Piazzale Michelangelo gelopen voor nog een uitzicht op de stad en de rivier. Het dagje was zo voorbij. Nog meer klassiek werk was te zien in de Galleria dell’Accademia de dag erop met onder meer de beeld van David gemaakt door Michelangelo. De dom (Florence Cathedral) was de dag ervoor al zichtbaar vanaf de paleistoren, maar van dichtbij was het van buiten nog mooier. Daarbinnen viel het eigenlijk wat tegen, maar het was dan ook gratis. We hadden die dag nog tijd over en zijn daarom maar naar het Archeological Museum of Firenze gegaan, waar het niet heel druk was. Onterecht in mijn ogen want de Egyptische en Etruskische collectie was erg goed. 

De volgende ochtend op naar de hoofdstad van Italië met de trein. Nog diezelfde dag zijn we met de metro en te voet naar onder meer de Spanish Steps (met erg opdringerige rozenverkopers), Trevi Fountain, het wereldberoemde Pantheon en als laatste Piazza Navona, waarna de enige noemenswaardige regen van onze vakantie aanving in de late middag. Een overvolle bus was het eindresultaat, maar we kwamen uiteindelijk weer aan bij onze Airbnbkamer. De dag erop staakte een groot deel van het openbaar vervoer in Italië. Na het oplappen van mijn rechter bergschoen door een aardige Italiaanse schoenmaker kon ik er weer tegen aan. Gelukkig was onze kamer op slechts 25 minuten loopafstand van het Colosseum, over bekend gesproken! Één van mijn favoriete films, Gladiator, speelt zich daar ook deels af. We hebben hier enkele uren rondgelopen, letterlijk. Er konden ca. 50.000 toeschouwers in zo’n 2000 jaar geleden! Een aantal stappen daar vandaan was de goed bewaarde Arch of Constantine te beschouwen. Vlak daarnaast lag ca. 2000 jaar geleden het centrum van de westerse wereld, het Romeinse Forum (Google maar eens) met daar weer naast de Palatine Hill. Het zijn vooral ruïnes tegenwoordig, maar dat maakt de plaats niet minder speciaal. Het werd al snel donker, maar we hebben toch veel van dit park kunnen zien. De op één-na-laatste dag gingen we naar een nieuw land, het kleinste land ter wereld genaamd het Vaticaan (“bedankt voor de bloemen uit Holland”). We hadden vroeg in de ochtend een afspraak voor het Vaticaan museum inclusief de beroemde Sistine Chapel. Dat museum bleek tot mijn verbazing vol met archeologische en wat modernere schatten te liggen, ofwel verzameld ofwel geschonken. Dit is wellicht het indrukwekkendste archeologische museum dat ik ooit heb mogen zien naast het Louvre, ook in een soort paleisachtige sfeer. Veel klassieke beelden en vazen zijn hier te zien! We zijn aan het einde van onze groepstour afgehaakt en verder op ons eigen tempo het museum bekeken, want er was nog zo veel te zien. De St. Peter's Basilica, de grootste kerk ter wereld, was de volgende bestemming binnen het Vaticaan. Dit is inderdaad een machtig gebouw vol bladgoud en buitengewone versiering. Omdat de dag nog niet helemaal om was, konden we ook nog het Castle Saint Angelo aanschouwen, wat voorheen het mausoleum van de Romeinse keizer Hadrianus was, maar nu vooral dient als uitzichtpunt over Rome. Het laatste halve dagje ben ik naar het Palazzo Massimo del Therme geweest, met enkele schitterende bronzen beelden en vooral veel grote mozaïekvloeren uit Pompei en Herculaneum. De tijd die ik had was iets te kort, maar het was desalniettemin zeer de moeite waard! Later die avond zijn we naar onze tweede bestemming gevlogen...

Eenmaal in Athene aangekomen, duurde het even alvorens we de Airbnb gevonden hadden (geen huisnummer was opgegeven), maar we hadden ditmaal een heel appartement mét twee slaapkamers en een wasmachine. Dat was bijzonder handig halverwege onze reis! Het bleek de dag erop een nationale feestdag te zijn in Griekenland. Veel attracties zouden dus mogelijk gesloten zijn, maar niets bleek minder waar. Sterker nog, veel van de plaatsen waar we naar toe wilden gaan, waren die dag gratis toegankelijk. Die dag zijn we achtereenvolgens naar de o zo bekende Akropolis (centrum van de westerse wereld ca. 2500 jaar geleden) geweest, waar nog enkele gerestaureerde gebouwen stonden van de glorietijd zoals de massale zuilen van het Parthenon, het Erechtheion, het theater of Herod Atticus Odeon en het Theater of Dionysus. Het Ancient Agora of Athens een eindje verderop bestond vooral uit ruïnes, maar er stond nog wel een zeer goed bewaarde tempel genaamd Temple of Hephaestus. Als afsluiter van de dag bezochten we het Akropolis Museum, waar een deel van het Parthenon en Erechtheion te zien zijn, maar ook beelden en - zoals altijd - mooie klassieke Griekse vazen. Het eerste Olympische stadion en het National Archaeological Museum of Athens waren de volgende dag aan de beurt. In het Panathenaic Stadium vonden de eerste Zomerspelen van 1896 plaats en is nog steeds een icoon van Athene! Dit stadion is op een Romeins stadion gebouwd, wat het nog een extra dimensie geeft. Het archeologische museum, rustig op de dag na de feestdag, herbergt de meeste schatten van de Griekse oudheid en vulde de rest van de dag, inclusief een batterij aan schitterende vazen en beelden. De laatste volledige dag in Athene zijn we langs de Temple of Olympian Zeus en de Arch of Hadrianus gehuppeld om vervolgens naar de oude, levendige markt Monastiraki te gaan, waar we enkele souvenirs hebben meegenomen. In de ochtend door de vlucht naar de volgende bestemming in een ander continent ben ik nog even verder gaan shoppen met succes.

Egypte....een nieuw continent voor ons en een hele belevenis! Op het vliegveld van Caïro aangekomen moesten we en visumsticker van $25 kopen om het land binnen te komen. Simpelweg geld verdienen voor de Egyptische overheid dus. Het hotel zou een taxi regelen (maar die kwam niet opdagen zo bleek later). Desalniettemin werden we omringd door al dan niet opdringerige chauffeurs die ons voor te veel geld wel wilden brengen. Na wachten en afdingen hebben we er eentje kunnen krijgen. De dag erop zijn we naar het Egyptian Museum of Antiquities gelopen en kregen we een betere indruk van de chaotische, rommelige stad. Het museum was zeer de moeite waard en we zijn er de hele middag geweest. Bijzonderheden waren de vele koning- en koninginnemummies uit de omgeving van Luxor en de inhoud van de tombe van Tutankhamun inclusief het alom bekende masker. Een klein deel van de collectie was ingepakt, want het nieuwe museum zou moeten openen in 2020 dichtbij de piramides van Giza, maar dat zal wel langer duren denk ik. De dag erna begon onze privétour die we geboekt hadden, te beginnen met de piramides van Giza. We kozen ervoor om een tocht te doen met een kameel en paard voor een aantal uur, wat redelijk goed ging behalve dat het paard me een keer eraf gooide zonder ernstige gevolgen gelukkig. De piramides waren indrukwekkend, maar ook de sfinx die we daarna een bezoekje hebben gebracht. Na slechts halve dag werden we weer in ons hotel gedropt, tot onze verbazing want de dag was nog lang niet voorbij en er was veel meer te doen, maar de tourgids had er geen zin in. In de late middag zijn we daarom maar terug gelopen naar de piramides voor een uitzicht op de grootste piramide op een terras. De dag erop waren we vrijaf en zijn we naar de Khan al Kalili souvenirmarkt gegaan, die voornamelijk bestaat uit nepproducten gemaakt in China in het noordelijke gedeelte en verkopers die het voor een dure prijs proberen te verkopen tenzij je weg dreigt te lopen. Maar wel leuk om te zien. We hebben ook hebben we twee moskees bezocht. In de laatste kregen we zelfs een gratis rondleiding van een aardige oude man, die ons vervolgens naar horen zeggen naar het echte gedeelte van de markt bracht. Teruggaan naar het hotel is uiteindelijk gelukt tijdens spitsuur (lang verhaal). Direct daarna werden we opgehaald voor een treinreis gedurende de nacht naar Luxor vanaf Caïro station....

Dat duurde ca. 12 uur en was nou niet ons favoriete gedeelte van de reis met enkele luidruchtige mensen om ons heen, maar we hebben toch iets kunnen slapen. We werden netjes opgehaald door een tourgids en naar het cruiseschip gebracht. Later die dag zijn we naar zowel de beroemde en grote Karnak en Luxor tempels gegaan, vol zuilen, beelden en afbeeldingen. Zeer de moeite waard! De dag erop was één van de meest memorabele dagen wat mij betreft. We zijn vroeg opgestaan voor een heuse luchtballonvaart tijdens zonsopgang boven de ruïnes aan de westkant van Luxor. Al was het maar 35 minuten in de lucht, net zoals de andere ca. 19 ballonnen, toch was het een mooie belevenis. En de dag was nog maar net begonnen, want nog die ochtend zijn de naar de vallei van de koningen gebracht om drie tombes te zien. Al waren de mummies weggehaald (in het museum in Caïro te zien), toch waren de muren vol kleurige Egyptische afbeeldingen met reliëf nog steeds adembenemend. De tempel van Hatshepsut volgde. Bijna volledig gereconstrueerd maar groot! Als afsluiter van deze dag zijn we kort gestopt bij de twee kolossen van Memnon. Weer de cruiseboot op zijn we naar het zuiden gevaren op het stille schip (motor was nauwelijks te horen) om de volgende dag twee tempels te bezoeken. Gedurende de dag zijn we naar de tempel van Horus in Edfu geweest, met paard en wagen ditmaal. Dit duurde ca. 20 minuten en we moesten daarna door een te drukke marktstraat slingeren met heel veel verkopers. De tempel was relatief jong met ~2100 jaar oud en heel goed bewaard met veel zuilen en afbeeldingen gehakt in de hoge muren. Na weer een stukje varen kwamen we aan bij de tempel van Kom Ombo rond de zonsondergang. Dit is een tempel gewijd aan de krokodil- en ook de valkgod, gebouwd ongeveer 2100 jaar geleden. Er waren ook veel gemummificeerde krokodillen te zien in een klein museumpje ernaast. De dag erop begonnen we erg vroeg, want we vertrokken met een busje om een uur of 4 naar de tempel van Abu Simbel, een tempel gewijd aan koning Ramses ll. Dat gebouw is voordat de dam van Aswan werd voltooid helemaal verplaatst na het in blokken zagen ervan naar hogere gronden omdat het anders onder zou lopen, net zoals 17 andere tempels overigens. Deze tempel was helemaal in het zuiden Egypte, op ca. 3 uur rijafstand van Aswan waar onze boot lag aangemeerd op het eindpunt. Mooie ervaring dat tempelcomplex, wat uit twee gebouwen bestond. De tweede was voor zijn koningin. Geen levende krokodillen gezien hier helaas, die alleen nog in zuidelijk Egypte leven. Na weer helemaal terug gereden te zijn, was het tijd voor de Philae Island tempel, waar we met een bootje naar toe moesten. Vergelijkbaar qua ouderdom met de Edfu tempel maar een stuk rustiger en ook kleiner. Blijkbaar is het leger van Napoleon hier nog geweest gezien de inscripties. Laatste stop die dag was de Aswan dam, die er voor heeft gezorgd dat er geen overstromingen meer zijn stroomafwaarts. Stroomopwaarts ontstond er een meer zodat tempels verplaatst moesten worden. 

Na dagen in het zuiden van Egypte te hebben vertoefd, zijn we op de nachttrein gezet naar Caïro, waar we vroeg in de ochtend weer aankwamen. Het programma voor die dag was ons lang onduidelijk, maar na meerdere malen vragen hebben we zelf maar een plan voorgesteld, ook omdat we de eerste dag in Giza te weinig hadden gezien. Daar zijn ze mee akkoord gegaan, wat een meevaller was. Het werd een drukke dag met een chauffeur en een gids, ditmaal wel privé zoals omschreven in de tour die we geboekt hadden. In zuidelijk Egypte waren er geen privégidsen voor ons vreemd genoeg. We zijn ten eerste naar de stapsgewijze piramide geweest (de oudste echte piramide!) en vervolgens naar de gebogen en de rode piramide. In de gebogen piramide konden we zelfs naar binnen sinds juli dit jaar. In een klein tunneltje gingen we eerst 80 m omlaag op onze hurken en toen tweemaal omhoog met trappen. Er warm en een goede oefening. We vonden geen schat, maar wel enigszins verrassend meer dan honderd vleermuizen. Als afsluiter hebben we korte bezoekjes gebracht aan een moskee en een kerk. Dat was het dan! De volgende dag vlogen we terug van Caïro naar Brussel via Casablanca in Marokko, waarna we de trein hebben gepakt naar Wezep. Een volledig dagje in Nederland hebben we gespendeerd met familieleden en ik ben nog even naar een vriend van me geweest. Van Amsterdam via Dublin zijn we zo weer in Minneapolis beland. Volgende keer meer over het vervolg van de reis naar onze nieuwe woonplaats: Tuscaloosa in Alabama.

Adiël

 

 

 
reis door de VS PDF Print E-mail
zondag, 10 november 2019 22:35
 
Hallo iedereen,
 
Het is alweer anderhalve maand geleden dat ik een blog online heb gezet. Dat komt deels omdat het toevoegen van foto’s momenteel niet werkt, maar ook door reisjes sinds half september sinds dat we terugkwamen van Hawaii. Omdat ik slechts voor 10% op papier werk momenteel en pas op 1 december begin met de nieuwe voltijdbaan in Alabama, hadden we voldoende tijd om iets te ondernemen. Daar komt nog bij dat we op dit moment geen appartement huren, dus we zijn min of meer gedwongen te reizen, haha. De tocht is half september begonnen in Berkeley (Californië) en zal eindigen in Tuscaloosa, Alabama op 20 november, wanneer we het huurhuis in kunnen.
 
Het eerste deel van de reis is een autoreis binnen de VS. We zijn al eens in Sequoia National Park geweest, maar we hadden nog weinig gezien van het aangrenzende Kings Canyon National Park. Een mooie gelegenheid om dat nu wel te doen, en het is slechts een uurtje of 4 van waar we woonden! Naast de indrukwekkende valleien waren er schitterende kleine watervallen/stroompjes en een aantal grote dikke sequoiabomen te zien in Kings Canyon. Al wordt dit park minder bezocht dan Sequoia, toch is het zeker de moeite waard. Mijn echtgenote was nog nooit in Death Valley National Park geweest en ik had daar ook nog lang niet alles gezien tijdens een kort veldwerkje in 2016. Die volgende bestemming was op een erg hete dag met maximaal ca. 45 graden! Gelukkig is onze Ford Focus niet oververhit geraakt. Naast schitterend gekleurde gesteentes en vegetatieloze valleien (het is een woestijn), hebben onze teentjes ook het laagste punt van Noord Amerika betreden. Juist daar was het het heetst, in dit opgedroogde zoutmeer. Zonnebrillen waren echt een vereiste!
 
Diezelfde dag nog zijn we helemaal doorgereden naar Las Vegas in de staat Nevada. Bleek dat ik me een dagje vergist had met het boeken van een Airbnb appartement dus we zijn een nachtje extra in Vegas geweest met een totaal van drie nachten. Na een lange nacht was het de beurt aan Red Canyon Rock State Park: een mooi park met - heel verrassend - rode rotsen. Ondanks dat het een relatief klein natuurgebied is, was het zeker de moeite waard. Na een rustige dag wederom zij we in de avond naar een Cirque du Soleil show geweest, maar de volgende dag was het tijd om weer een staatspark te bekijken. Valley of Fire State Park is relatief afgelegen en heeft ook veel rode gesteentes. Mooie foto’s geschoten daar. Nadien was het tijd om naar een nieuwe staat te rijden.
 
Overnachten hebben we gedaan in een cultuurhistorische huis (Victoriaans) voor drie nachten achtereen in het zuidwesten van Utah. Een nacht later zijn we noordelijk Arizona in gereden om Upper Antelope Canyon aan te doen. Een diepe sleuf in zandsteen van enkele honderden meters lang en tientallen meters hoog trok veel toeristen, ondanks de veel te hoge prijs die de Navajo stam er voor vraagt. Mooi, dat wel. Op de terugweg zijn we nog even naar Horseshoe Bend gereden en gelopen. Hier maakt de Colorado rivier een enorme knik (driekwart cirkel) en een diepe kloof in het gesteente. De volgende dag zijn we dan toch echt in Utah op pad gegaan, te weten in Zion National Park, waar we in 2010 ook al eens geweest waren tijdens een koude winter. Erg druk voor wat je te zien krijgt overigens, al zijn enkele wandelingen spectaculair. Net als in 2010 zijn we een dag later naar Bryce Canyon National Park gereden. Toen lag er sneeuw en was een gedeelte onbegaanbaar, maar nu was wandelen overal mogelijk. Wat mij betreft was dit één van de hoogtepunten van de reis door de VS. Adembenemende uitzichten op voornamelijk rode pilaren afgewisseld met wandelingen tussen deze zogenaamde hoodoos van tientallen meters hoog maakten dit tot een belevenis. Maar Utah had veel meer te bieden. Verrassend leuk was Capitol Reef National Park de dag erop. Het heeft weinig met een koraalrif te maken, maar wel met drie gesteentelagen die het landschap kleur gaven alsmede de wijngaarden.
 
Voor even hebben we Utah achter ons gelaten om twee nachten te verblijven in westelijk Colorado dichtbij Utah. Inmiddels waren we zo moe van het reizen en de wandelingen in de hitte dat we een echte rustdag hebben genomen. Net zoals wielrenners in een lange tour dat doen, met het verschil dat wij een auto hebben ;). Erg erg goed gegeten bij de Indiër die eerste avond in Colorado trouwens. De volgende dag hebben we het op 15 minuten gelegen Colorado National Monument aangedaan! Berglandschappen en kronkelende bergwegen domineerden onze dag. Een enkele roofvogel en wilde schapen kwamen ook min of meer gedag zeggen. Terug naar Utah in de avond.
 
Canyonlands National Park stond op ons programma. Dit is het park om te bezoeken als je van vergezichten met kloven houdt. Ik vond met name de natuurlijke brug waarachter zich enorme kloven begaven een letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van die dag. Natuurlijke  bruggen waren volop te zien de dag erop in Arches National Park. Dit bergachtige park bleek zelfs in eind september enorm populair te zijn en met recht. We kwamen pas later die dag aan bij Arches omdat we nog een aantal kloven hebben mogen zien in Dead Horse State Park, een park dat nogal vroeg dicht was de dag ervoor. Dit alles betekende dat we niet alles hebben kunnen doen in Arches. De ochtend daarop zijn we daarom aan de wandel geraakt naar de bekendste natuurlijke brug, de zogenaamde Delicate Arch. De lange wandeltocht was te doen en we hebben een aantal mooie foto’s kunnen schieten alvorens in de avond naar Salt Lake City te rijden in het noorden van Utah.
 
In deze stad zijn we drie nachten verbleven. Ten eerste om het natuurhistorisch museum te bezoeken, wat erg de moeite waard was omdat het erg interactief en goed opgezet was. Diezelfde dag nog zijn we naar de hoofdgebouwen van Mormonenland geweest en hebben zelfs een gratis rondleiding gehad. Een mormonentabernakel hadden we ook al eens gezien in Hawaii tijdens wederom een rondleiding. Het was vooral grijs in Salt Lake dus de dag erop was het wederom binnen blijven, en ditmaal hebben we entreegelden besteed aan een aquarium ten zuiden van Salt Lake. De volgende ochtend na de beroemde Olympic Oval (Winterspelen van 2002) rondgelopen te hebben, want schaatsen kon pas later op de dag, zijn we naar Idaho gereden....
 
Één van onze wensen was om naar Glacier National Park te gaan, maar een sneeuwstorm heeft dit verhinderd. Ook de dagen erna waren nog te veel wegen gesloten om het de reis naar het noorden van Montana reëel te maken. Een volgende keer wellicht. In plaats daarvan zijn we naar Yellowstone National Park gereden, een zeer goede vervanger en nog steeds mijn favoriete nationale park in de VS. Ditmaal hebben we wel de Grand Prismatic Spring, een enorm grote, vulkanisch aangedreven heetwaterpoel met velerlei kleuren, vanaf een heuvel gezien. Magisch! Eenmaal in de mooie Lamar vallei beland heb ik voor het eerst een zwarte beer (in de verte) gezien en later, nog verder weg, zelfs wolven die de bizonkuddes in de gaten hielden. De dag eindigde met sneeuw net zoals over een bergpas eerder die dag. Yellowstone stelt nooit teleur tot op heden. Op naar de volgende staat voor een rustdag met alleen rijden voor de boeg.
 
Montana is de volgende bestemming en wel het Mokashika State Park dichtbij Glendive. Het was heel rustig met enkele mooie uitzichten en hertjes! Later die dag reden we naar Theodore Roosevelt National Park in de staat North Dakota, een staat waar we beiden nog nooit geweest waren. Mooi park op een zonnige herfstdag met vergezichten, bizons, wilde paarden en de kleine maar o zo talrijke prairiehonden. Nog diezelfde dag zijn we in South Dakota beland, want daar is zoveel te zien. Dat was pas nadat we een cirkeltje hadden gelopen rondom Devil’s Tower in Wyoming. Deze vulkanische berg was en is van groot spiritueel belang voor de indianen, maar kan ook gewoon door iedereen bezocht worden (en beklommen indien gewenst). Ander opvallend feit: herten en eekhoorns daar zijn niet schuw.
 
South Dakota heeft veel te bieden en we hebben nog niet eens alles kunnen zien want een tweetal bekende grotten was gesloten. Toch hebben we ons vier dagen kunnen vermaken! De eerste dag was het tijd voor het kleine maar erg volle Black Hills Institute Museum, waar we ons een halve dag vergaapten aan alle fossielen. De rest van de dag was het goed vertoeven bij Mount Rushmore, waar de hoofden van vier voormalige, belangrijke Amerikaanse presidenten uitgehouwen zijn in een grote berg. Badlands National Park was de volgende dag aan de beurt. Veel klei-kalk heuvels, enkele bizons en wilde schapen lieten zich aan ons zien. Fraai park. De derde dag zat ook al snel vol. De Mammoth Site, waar Cristina lang geleden voor zes weken heeft gewerkt in de zomer, toonde nog steeds veel botten van vooral en uiteraard mammoeten. Een collega, die ook in Florida heeft gewerkt, heeft ons zelfs een privérondleiding gegeven achter de schermen. Custer State Park, waar normaal gesproken meer dan duizend bizons rondlopen, was de volgende halte. De bizons waren bijna allemaal gevangen voor een telling en preventief afschieten, maar rondom de schemering telden we wel meer dan 60 herten! Sommigen staken zelfs over, maar onze remmen werkten prima. Een tochtje over de bergpas met steile pieken maakte dit etmaal tot een uitzonderlijke dag. De laatste dag in South Dakota was anders dan iedere andere dag van deze reis. Geen nationaal park, geen staatspark, geen museum en zeker geen dag rust. We zijn op veldwerk geweest met mijn collega Jamie Brezina op zoek naar fossiele kreeftachtigen in zogenaamde methaan seeps op de vroegere zeebodem van ca. 75 miljoen jaar oud. Ik heb naar kreeftachtigen van dit soort kalkgesteentes al eerder onderzoek gedaan, maar ik heb nog nooit de mogelijkheid gehad om er zelf in te zoeken. We hebben op deze bijzondere dag tientallen fossiele kreeftachtigen gevonden met ons drieën. Noodgedwongen zijn we de volgende dag vroeg vertrokken naar de volgende staat.
 
Zo zijn we voor een sneeuwstorm uit gereden naar Cottage Grove in de staat Minnesota. Daar woont namelijk de zus, zwager en kleine neefjes van Cristina: Britta, Sean en de jongetjes Oliver en Simon. Die hebben we bezocht in de dagen erna. Dat stond al op het programma en het was goed om ze weer eens gezien te hebben. Ik zie mijn Nederlandse familie namelijk ongeveer net zo vaak of misschien zelfs ietsje meer dan dat Cristina haar familie ziet (eens per jaar). Onderweg naar Minnesota nog even gestopt bij Wal-drug en het Cornpalace. Een van de dagen in Minnesota heeft Cristina me meegenomen naar Carleton College, een erg hoog aangeschreven college waar ze haar bachelordiploma heeft gehaald. De andere dagen zijn we vooral binnen verbleven om met de familie te spenderen, uit te rusten, een internationale reis te plannen (jaja!) en om te werken in mijn geval net zoals af en toe mogelijk was gedurende de reis door de VS. In de volgende blog meer over de spannende internationale reis.
 
Later hoop ik foto’s in deze blog te plaatsen, wanneer deze functie weer werkt.
 
Doei,
Adiël
 
Laatst aangepast op zondag, 10 november 2019 22:42
 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL